زَکِری لاکمن در این کتاب پیوندی را می‌کاود مرموز و ژرف که البته غالباً مسکوت مانده است. سخن از پیوند بین دانشی است که غرب دربارۀ جهان مسلمان و خاورمیانه تولید کرده با سیاست‌های غرب، و عمدتاً ایالات متحده، در قبال مسلمانان و کشورهای خاورمیانه. جان کلام او این است که «اختلافات دانش‌پژوهان بر سر شیوۀ شناختن خاورمیانه و جهان مسلمان مشق‌هایی صرفاً آکادمیک نیستند»، بلکه همگی در برداشت‌هایی خاص از جهان و شکل‌هایی خاص از دانش ریشه دارند و معمولاً با سیاست‌هایی مشخص، و اغلب فاجعه‌بار، گره خورده‌اند. لاکمن چارچوب‌های تفسیری مشخصی نظیر شرق‌شناسی و نظریۀ نوسازی را وارسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه در شکل‌گیری فهم اکثر غربیان از شرق/جهان مسلمان، و نهایتاً سیاست‌های غربی‌ها در این مناطق، مؤثر بوده‌اند. او در این راه به فعالیت‌ها و آثار صاحب‌نظرانی می‌پردازد چون همیلتون گیب، ارنست رنان و برنارد لوئیس؛ اندیشمندانی که این پیوند مرموز در کارشان به‌روشنی هویداست.
اولین نفری باشید که نظر خود را درباره این کتاب مینویسد.
