در زمانه‏اى كه در آن زندگى مى‏كنيم دانش سياسى در معرض بحران‏هاى شالوده‏شكن فراوان قرار گرفته است. زيرا، از يک سو، دوران نظريه‏ها و گفتمان‏هاى سياسى‏اى كه تأكيد خود را صرفاً بر «صاحبان ابزارهاى توليد» و «شيوه‏هاى توليد» استوار كرده و روابط قدرت را حافظ منافع آنان مى‏دانند، گذشته است و اكنون به روزگارى رسيده‏ايم كه در آن «شيوه‏هاى عرضه» بر شيوه‏هاى توليد ارجحيت يافته‏اند، و به اين ترتيب، چنگ‏اندازى به «دارايى گفتمانى» يا «ثروت‏هاى مفهومى» جايگزين توجه به ثروت‏هاى مادى يا حكومتى محض شده‏اند، و از سوى ديگر، «اغلب افراد ميل رسيدن به يك نظام متحدِ دانش و نظريه واحد در علوم اجتماعى را منتفى دانسته‏اند و تلاش مدرنيستى براى حفظ محتوا و روش توليد دانش به سود كوششى پسامدرن براى يافتن راه‏هاى كسب دانش كه اين‏جا و آن‏جا به كار آيند، كنار گذاشته شده است».